...Jenny : Wietnam'da korkmuş muydun ?
Forrest : Evet. Şey... Bilmiyorum. Bazen yağmur, yıldızlar çıkmasına izin verecek kadar duruyordu. O zaman güzel oluyordu. Gölde gün batımının hemen öncesine benziyordu. Her zaman suda milyonlarca yakamoz olurdu. Tıpkı o dağ gölü gibiydi. Çok berraktı Jenny. Sanki üst üste iki gökyüzü varmış gibi oluyordu. Sonra çölde, güneş doğduğu zaman, göğün nerede bitip, karanın nerde başladığını kestiremezdim.
Jenny: Keşke orada seninle birlikte olabilseydim.
Forrest : Oradaydın...
...
Not: Filmi ikinci kez izlerken, canhıraş kalem arayışlarına girişip, bulduğum en yazılası kağıda aktarmıştım hemen. Çok ama çok beğendiğim bir repliktir. : )
Kayıtlar
